Hepimiz mutlu olmak istiyoruz, değil mi? Sabah gözümüzü açtığımızda içimiz rahat olsun, akşam başımızı yastığa koyduğumuzda “iyi ki” diyebilelim…
Ama çoğu zaman mutluluğu sanki çok uzaklarda, ulaşılması zor bir şey gibi görüyoruz.
Oysa belki de mesele o kadar karmaşık değil.
Mutluluk bazen hayatımıza giren insanlarda saklıdır. Yeni birini tanımakta…
Bir sohbetin ortasında kendini bulmakta…
Herkes hayatımıza kalmak için girmez ama herkes bir iz bırakır. O yüzden insanlardan kaçmak yerine, hayatın getirdiklerine biraz daha açık olmak gerek.
Bir de şu var…
Ne kadar yetenekli olursan ol, eğer kendini saklarsan kimse seni fark etmez.
Bir adım atmak, biraz cesur olmak gerekiyor.
Ama bunu yaparken de abartmadan…
Kendine güvenmek başka, kibirli olmak başka. İnce bir çizgi var, orayı kaçırmamak lazım.
Belki de en önemlisi şu: Kendin olmak.
Başkasının hayatını yaşamaya çalışmak insanı yorar. “El âlem ne der?” diye diye geçen bir ömür, sonunda insanın kendine yabancılaşmasına neden olur.
O yüzden bazen durup kendine şunu sormak lazım: “Ben gerçekten ne istiyorum?” İşte cevap orada.
Çevremizdeki insanlar da çok etkiliyor bizi.
Sürekli negatif konuşan, her şeyde sorun bulan insanlarla vakit geçirince ister istemez biz de öyle hissediyoruz. Ama enerjisi yüksek, çözüm arayan insanlarla bir araya gelince içimiz açılıyor.
Demek ki neymiş…
Kimlerle vakit geçirdiğimiz sandığımızdan daha önemliymiş.
Hayatı da çok ciddiye almamak gerekiyor galiba.
Evet, sorumluluklarımız var, dertlerimiz var ama her şeyi büyüttükçe içinden çıkılmaz hale geliyor.
Oysa bazen biraz akışına bırakmak, biraz gülmek lazım. Çünkü bu hayatın içinde kaybetmek de var, kazanmak da.
Küçük şeyleri küçümsememek de önemli.
Küçücük bir başarı, bazen insanın bütün gününü güzelleştirebilir.
Kendini ödüllendirmekten çekinme.
Küçük bir kahve, sevdiğin bir şey…
Bunlar motivasyonun yakıtı gibi.
Bir de gülmek var…
Belki zorla başlıyorsun ama bir süre sonra gerçek oluyor. İnan bana, gülümseyen bir insanın içi de zamanla yumuşuyor. Çünkü bedenin de ruhuna söz geçiriyor.
Geçmişte takılı kalmak ise en büyük yüklerden biri. Sürekli aynı hataları düşünmek, “keşke”lerle yaşamak…
İnsanı sadece yorar. Oysa hayat ileri gidiyor, biz de gitmek zorundayız.
Bugünün dünyasında bir de şu var: Sürekli kötü haberler, sürekli olumsuzluklar…
Bir yerden sonra insanın içi daralıyor. O yüzden bazen kendine mola vermek gerekiyor. Güzel bir şarkı aç, kısa bir yürüyüş yap, sevdiğin bir filmi izle… Mutluluk bazen gerçekten bu kadar basit.
Kendine iyi bakmayı da unutma. Ne yediğin, nasıl yaşadığın, bedenine nasıl davrandığın…
Hepsi ruh halini etkiliyor. Aynı şekilde bir hobi edinmek, bir şeylerle uğraşmak da insanı toparlıyor.
Ve en önemlisi…
Rutine sıkışıp kalma.
Ara sıra farklı bir şey yap. Yeni bir yer gör, yeni bir şey dene.
Kendine şaşır.
Bazen de mutluluk, yarım kalan işleri tamamlamaktan geçer. Bir özür dilemek, bir yükten kurtulmak, birine iyilik yapmak…
İçini hafifletir.
Güneşi hissetmek, doğada yürümek, bir konsere gitmek…
Bunlar küçük şeyler gibi görünür ama insanın ruhunu besler.
Ve son olarak şunu unutma…
Sahip olduklarının farkına var. Çünkü çoğu zaman elimizdekileri görmeyip olmayanlara üzülüyoruz. Oysa belki de sandığından çok daha şanslısın.
Mutlu yaşamak…
Aslında mutlu yaşlanmanın da tek yolu bu.
Ve belki de her şey, sadece şunu fark etmekle başlıyor:
Mutluluk düşündüğün kadar uzakta değil.
