Benim çocukluk yıllarımda okullarda bize ilk öğretilen cümlelerden biri şuydu:
“Ali topu at.”
Ardından öğretmen sorardı:
“Ali topu attın mı?”
Biz de okuma yazmayı sökmeye çalışırken bu cümleleri tekrar ederdik. Şimdi bilmiyorum, okullarda hâlâ böyle mi öğretiyorlar? Ama bildiğim bir şey var. Bugünlerde dillerden düşmeyen başka bir cümle var:
“Ali Ayşe'yi seviyor.”
Herkes dinliyor, herkes beğeniyor. Hikâyenin aslını bilen de bilmeyen de bu şarkıya eşlik ediyor.
Malatya'da ise bugünlerde başka bir hikâye yaşanıyor. Üstelik bu hikâyenin başrolünde Malatya Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Oğuzhan Ata Sadıkoğlu var.
Gelin, bu hikâyeyi biraz konuşalım.
Çünkü Malatya'da yıllardır özlemini duyduğumuz bir tablo ortaya çıktı. Birileri bundan memnun oldu, birileri rahatsız oldu. Hatta öyle rahatsız olanlar çıktı ki sosyal medya üzerinden adeta yaygara kopardılar.
Ama önce yaşananlara bakalım.
Oğuzhan Ata Sadıkoğlu, Ticaret ve Sanayi Odası Başkanlığı görevine yeniden seçildikten sonra kolları sıvadı. Ekibiyle birlikte Malatya'nın adeta röntgenini çekti. Ticaretin, sanayinin, esnafın, yatırımcının, üreticinin ve şehrin kalkınmasının önündeki sorunları masaya yatırdı.
Öyle alelacele hazırlanmış birkaç sayfalık dosyadan söz etmiyorum. Malatya'nın beklentilerini, taleplerini, çözüm bekleyen meselelerini ve geleceğe ilişkin ihtiyaçlarını bir araya getiren kapsamlı bir çalışma hazırladı.
Sonra ne yaptı?
Dosyayı koltuğunun altına aldı, beyin ekibiyle birlikte Ankara'nın yolunu tuttu.
Amaç neydi?
Malatya'ya hizmet etmek.
Ankara'da kapı kapı dolaşırken de siyasi ayrım yapmadı. Milletvekillerini tek tek ziyaret etti. Saatlerce yapılan paylaşımları takip ettik. Abdurrahman Babacan, Bülent Tüfenkci, İnanç Siraç Kara Ölmeztoprak, Mehmet Fendoğlu ve diğer milletvekilleriyle görüşmeler gerçekleştirildi.
Hatta kamuoyunda zaman zaman kendisine ulaşılması konusunda eleştirilerin yöneltildiği İhsan Koca da bu temasların dışında bırakılmadı.
Çünkü mesele kişisel hesaplar değildi. Mesele Malatya'ydı.
Oğuzhan Ata Sadıkoğlu, milletvekillerine adeta şunu söyledi:
“İşte Malatya'nın röntgeni. İşte sorunlarımız, işte beklentilerimiz, işte taleplerimiz. Gelin, siyasi görüşümüzü, geçmişte yaşadığımız kırgınlıkları, dargınlıkları bir kenara bırakalım. Bu masada buluşalım. Malatya'nın sanayisini, tüccarını, esnafını, üreticisini hep birlikte kalkındıralım.”
Bununla da yetinmedi.
Türkiye'nin siyasi hayatında önemli bir yere sahip olan MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli'yi makamında ziyaret etti.
Nezaketini gösterdi, Malatya'nın dünyaca ünlü kayısısını ikram etti. Ama elbette ziyaretin asıl amacı kayısı ikram etmek değildi. Malatya'nın sorunlarını ve beklentilerini içeren dosyayı da Sayın Bahçeli'ye sundu.
Yani hem Malatya'nın değerini anlattı hem de şehrin beklentilerini devletin ve siyasetin önemli isimlerinden birine taşıdı.
Devlet Bahçeli de Malatya'nın taleplerine duyarlı yaklaşarak sorunlarla yakından ilgileneceğini ifade etti.
Şimdi burada durup düşünmek gerekiyor.
Bir ticaret ve sanayi odası başkanı ne yapmalı?
Kendi odasının üyeleriyle mi sınırlı kalmalı? Yoksa şehrin bütün dinamiklerini harekete geçirerek Malatya'nın kalkınması için mi mücadele etmeli?
Bence cevabı çok açık.
Ama hikâyenin bir bölümü daha vardı.
Görüşmelerin fotoğraflarına ve paylaşımlarına bakarken bir ismin eksik olduğunu düşündüm: Veli Ağbaba.
Acaba neden görüşülmemişti? Neden kendisine gidilmemişti? Malatya'nın altı milletvekilinin tamamıyla bir araya gelme hedefi varsa bu görüşme neden gerçekleşmemişti?
Kafamda soru işaretleri oluştu.
Derken gecenin ilerleyen saatlerinde beklenen bilgi geldi.
Veli Ağbaba o saatlerde Ankara'da değildi. Ankara'ya geldiğinde ise ayağının tozuyla Oğuzhan Ata Sadıkoğlu'yla bir restoranda buluştu.
Birlikte yemek yediler, sohbet ettiler, Malatya'yı konuştular.
Peki dosya unutuldu mu?
Hayır!
Malatya'nın taleplerini içeren dosya Veli Ağbaba'ya da sunuldu.
İşte mesele tam olarak bu!
Oğuzhan Ata Sadıkoğlu bir karar vermişti. Geçmişte yaşananları, siyasi çekişmeleri, kişisel kırgınlıkları bir kenara bırakmıştı. Bülent Tüfenkci'ye de el uzatmıştı, Veli Ağbaba'yla da masaya oturmuştu. Diğer milletvekillerini de ziyaret etmişti.
Çünkü Malatya'nın buna ihtiyacı vardı.
Şehrin ticaretini, sanayisini ve ekonomisini ilgilendiren meselelerde kimsenin siyasi kimliğine bakmadan herkesi aynı masada buluşturmak istiyordu.
İşte Malatya'nın yıllardır özlediği fotoğraf buydu.
Sadıkoğlu'nun burada yaptığı işin altını özellikle çizmek gerekiyor.
Çünkü bir odayı yönetmek başka, bir şehrin sorumluluğunu omuzlamak başkadır. Bir başkanın görevi sadece makamında oturmak, toplantılara katılmak, protokol fotoğraflarında görünmek değildir. Üyelerinin sorunlarını dinlemek, onların sesini Ankara'ya taşımak, kapıları aşındırmak ve çözüm aramak gerekir.
Oğuzhan Ata Sadıkoğlu tam da bunu yaptı.
Üstelik kolay olanı değil, zor olanı tercih etti. Sadece kendisine yakın isimlerle görüşmek, sadece aynı siyasi düşüncedeki insanlarla fotoğraf vermek çok daha kolaydı. Ama o, Malatya'nın menfaatlerini kişisel ilişkilerin ve siyasi hesapların üzerinde tuttuğunu gösterdi.
Bir gün AK Partili milletvekiliyle, başka bir gün MHP Genel Başkanı'yla, ardından CHP'li milletvekiliyle aynı meseleleri konuşabilmek, herkese aynı dosyayı sunabilmek bir yönetim anlayışıdır.
Bunun adı uzlaşma kültürüdür.
Bunun adı şehir sorumluluğudur.
Bunun adı Malatya'yı düşünmektir.
Benim en çok dikkatimi çeken de budur. Sadıkoğlu, kimsenin siyasi kimliğine göre hareket etmedi. Malatya'nın bütün milletvekillerini şehrin ortak meselelerinin muhatabı olarak gördü.
İşte bir oda başkanından beklenen de budur.
Malatya'nın bugün en çok ihtiyacı olan şeylerden biri, farklı düşüncelerdeki insanları ortak hedeflerde buluşturabilecek yöneticilerdir. Herkesin birbirine sırtını döndüğü, birinin yaptığı işi diğerinin küçümsediği bir ortamda kalkınmadan söz edemeyiz.
Sadıkoğlu bu noktada önemli bir mesaj verdi: Malatya için herkesle görüşürüm, herkesin kapısını çalarım, yeter ki şehrime faydam olsun.
Bence bu duruş alkışı hak ediyor.
Peki, ne oldu?
Bu güzel tabloyu alkışlaması gereken bazı isimler, sosyal medyada eleştiri yarışına girdi.
“İnsana omurga lazım!”
Ne demek şimdi bu?
Kime söylüyorsunuz?
O fotoğrafta kim var? Malatya'nın Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Oğuzhan Ata Sadıkoğlu var. Yanında Malatya'nın milletvekilleri var. Şehrin geleceği için görüşmeler yapılıyor, dosyalar sunuluyor, çözüm aranıyor.
Bundan neden rahatsız oldunuz?
Neden birilerinin bir araya gelmesini hazmedemediniz?
Sayın Mahmut Boyraz, biraz bekleseydiniz. Biraz izleseydiniz. Ne olduğunu, neden olduğunu anlamaya çalışsaydınız.
Bülent Tüfenkci ile Oğuzhan Ata Sadıkoğlu bir araya geldi diye neden rahatsız oldunuz? Bu görüşmenin gerçekleşmesinde Mehmet Fendoğlu'nun öncülük etmesi neden sizi rahatsız etti?
Koskoca Malatya'nın Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı, elbette şehrin milletvekilleriyle görüşecek. Elbette bütün kapıları çalacak. Elbette siyasi ayrım gözetmeden Malatya'nın menfaatlerini anlatacak.
Bunun neresi yanlış?
Siz de bu şehrin bir iş insanısınız. Siz de Malatya'nın geleceğinde söz sahibi olmak istiyorsunuz. Üstelik ticaret odası seçimlerinde bir mücadele verdiniz, mecliste temsilcilik elde ettiniz.
O hâlde sizin de göreviniz bu şehrin kalkınmasına katkı sunmak değil mi?
Birileri bir araya geldiğinde hemen omurga tartışması açmak, insanlara ağır ifadelerle yüklenmek ne kazandıracak?
Bakın, ben de sosyal medya paylaşımlarınızı ve altındaki yorumları inceledim. Onlarca yorum var. Büyük bölümü sizi destekleyen isimlerden geliyor. Eleştiriler yapılmış, yorumlar yazılmış.
Elbette herkes düşüncesini açıklayabilir. Elbette eleştiri hakkı vardır. Buna kimsenin itirazı olamaz.
Ancak eleştiri başka, bir şehrin ortak menfaatleri için atılan adımları itibarsızlaştırmaya çalışmak başkadır.
Ben kimsenin yorum yazdırdığını, para verip destekçi topladığını söylemiyorum. Böyle bir iddiam da yok. Sizin destekçilerinizin yaptıkları yorumlardan söz ediyorum.
Ama ortada yanlış bir yaklaşım var.
Çünkü siz, Malatya'nın bir araya gelmesine değil, bir araya gelmiş olmasına itiraz ediyor gibi görünüyorsunuz.
Hani Malatya'nın takipçisi olacaktınız?
Hani seçilen meclis üyelerinizle birlikte Malatya sanayisinin gelişmesi, esnafın sorunlarının çözülmesi, ticaretin büyümesi için mücadele edecektiniz?
Hani bu şehir için projeler üretecektiniz?
Şimdi soruyorum: Bunlar nasıl olacak?
Birilerine omurgasız diyerek mi?
Kimin omurgalı, kimin omurgasız olduğuna karar vermek sizin göreviniz mi?
O fotoğraftaki Ticaret ve Sanayi Odası Başkanına mı laf söylüyorsunuz? Yoksa onunla aynı masaya oturan, Malatya'nın seçilmiş milletvekillerine mi?
Eğer eleştiriniz Oğuzhan Ata Sadıkoğlu'na ise, nedenini açıkça ortaya koyun. Eğer milletvekillerine yönelikse, hangi davranışlarını yanlış bulduğunuzu anlatın.
Ama Malatya için atılan bir adımı, sırf siyasi veya kişisel hesaplar nedeniyle hedef tahtasına koymayın.
İşte tam burada durun derim!
Herkes haddini ve görevini bilmeli.
Siz bir iş insanısınız. Yatırımlarınızla, projelerinizle, Malatya ekonomisine sağlayacağınız katkıyla konuşun. Ticaret Odası Meclisi'nde temsil ediliyorsunuz. Sizinle birlikte hareket eden onlarca meclis üyeniz var.
Hadi görelim!
Malatya için neler yapacaksınız? Hangi projeleri hayata geçireceksiniz? Esnafın, sanayicinin, tüccarın hangi sorununa çözüm üreteceksiniz?
Bunları konuşalım.
Çamur at, izi kalsın anlayışıyla hareket etmeyin. Çünkü bu şehir yıllardır tam da bu anlayış yüzünden kaybediyor.
Birileri bir adım attığında diğerinin ayağına çelme taktığı, birileri bir kapıyı açtığında diğerinin kapatmaya çalıştığı bir Malatya istemiyoruz.
Biz artık kavga değil, hizmet istiyoruz.
Biz artık ayrışma değil, birlik istiyoruz.
Biz artık Ankara'ya gidenlerin birbirini kötülediği değil, aynı masada Malatya'nın geleceğini konuştuğu bir şehir istiyoruz.
Oğuzhan Ata Sadıkoğlu'nun yaptığı tam da budur.
Biraz da hakkını teslim edelim!
Malatya Ticaret ve Sanayi Odası Başkanlığı öyle dışarıdan göründüğü gibi kolay bir görev değil. Hele 6 Şubat depremlerinden sonra ticaret hayatı büyük yara almış, işletmeleri yıkılmış, üretim kapasitesi zarar görmüş, esnafı ve sanayicisi yeniden ayağa kalkmaya çalışan bir şehirde bu görevi yürütmek çok daha büyük sorumluluk istiyor.
Böyle bir dönemde başkanlık koltuğunda oturup gelişmeleri uzaktan izleyemezsiniz. Ankara'ya gitmeniz, bakanlıkların kapısını çalmanız, milletvekillerine ulaşmanız, yatırımcılarla görüşmeniz gerekiyor.
Malatya'nın sesini duyurmanız gerekiyor.
Sadıkoğlu'nun yaptığı çalışmanın değerini de burada aramak lazım.
Bir düşünün; Malatya'nın ticaretini ilgilendiren bir dosya hazırlıyorsunuz. İçerisinde sanayicinin beklentisi var, esnafın sıkıntısı var, üreticinin talebi var, şehrin ekonomik geleceğine ilişkin öneriler var. Sonra bu dosyayı alıp Ankara'ya gidiyorsunuz.
Üstelik sadece bir kapıyı çalmıyorsunuz. Her kapıyı çalıyorsunuz.
Kimseyi dışarıda bırakmıyorsunuz.
Siyasi görüşü ne olursa olsun bütün milletvekillerini Malatya'nın temsilcisi olarak görüyorsunuz.
Bundan daha doğru bir yaklaşım olabilir mi?
Ben Oğuzhan Ata Sadıkoğlu'nun bu tavrını önemli buluyorum. Çünkü bugün Malatya'nın ihtiyacı olan şey, birbirini dışlayan değil, birbirine ulaşabilen yöneticilerdir.
Bir de şu var: Sadıkoğlu, bu temasları sadece fotoğraf vermek için yapmış olsaydı, bir iki ziyaretle yetinir, birkaç paylaşım yapar, Ankara programını tamamlamış olurdu. Ancak görünen o ki hazırlanan dosyayı mümkün olduğunca geniş bir siyasi zemine taşımayı tercih etti.
Bu yaklaşımın devamını da bekliyoruz.
Çünkü ziyaretler güzel, görüşmeler kıymetli ama asıl önemli olan bu görüşmelerin somut sonuçlara dönüşmesidir.
Malatya sanayisine yatırım gelmeli. Esnafın finansmana erişimi kolaylaşmalı. Üreticinin önü açılmalı. Organize sanayi bölgelerinin ihtiyaçları karşılanmalı. Deprem sonrasında ekonomik kayıplar yaşayan işletmeler desteklenmeli.
Sadıkoğlu'nun Ankara'da sunduğu dosyanın takipçisi olması da en az bu ziyaretler kadar önemli.
Ben inanıyorum ki bu temasların devamı gelirse Malatya adına önemli kazanımlar elde edilebilir.
Ve şunu da söyleyeyim: Oğuzhan Ata Sadıkoğlu'nun bugün yaptığı, yalnızca kendi başkanlık dönemine yazılacak bir çalışma değildir. Bu, Malatya'nın ortak geleceği adına atılmış bir adımdır.
Yarın başka bir başkan gelir, başka bir yönetim göreve başlar. Ama bugün kurulan bu diyalog kültürü devam ederse kazanan yine Malatya olur.
İşte bu nedenle Sadıkoğlu'nun ortaya koyduğu tavrı destekliyorum.
Birilerinin hoşuna gitmeyebilir. Birileri farklı yorumlayabilir. Birileri geçmişte yaşananları hatırlatabilir.
Ama Malatya'nın menfaati söz konusuysa kişisel hesapları bir kenara bırakmak gerekir.
Benim gazetecilik anlayışım da budur. Doğru yapanı alkışlarım, yanlış yapanı eleştiririm. Kim olduğuna, hangi siyasi görüşten geldiğine bakmam.
Bugün Sadıkoğlu doğru bir iş yapmıştır. Bunun hakkını teslim etmek gerekiyor.
Helal olsun sana Oğuzhan Ata Sadıkoğlu!
Bildiğin yolda devam et.
Geçmişin hesaplarını değil, Malatya'nın geleceğini düşün. Kimin hangi partiden olduğuna değil, bu şehre ne kazandırabileceğine bak.
Biz de doğru yaptığın sürece yanında oluruz. Yanlış yaparsan da eleştirmekten geri durmayız.
Ama bugün yaptığın işin arkasındayız.
Çünkü sen bir kez daha gösterdin ki Malatya'nın kalkınması için siyasi ayrım yapmadan hareket etmek mümkün.
Şimdi gelelim yazının başındaki Ali'ye...
“Ali topu at!”
Ali topu attı mı?
Bence attı.
Peki, kim topu tutamadı?
Sayın Mahmut Boyraz, bu defa siz topu taca attınız. Hem de öyle bir attınız ki sosyal medyadaki o paylaşımınızla kendi kalenize gol attınız.
Malatya'nın bir araya gelmesine omurga tartışması açarak karşılık vermek, bu şehrin beklentilerine cevap değildir.
Keşke biraz bekleseydiniz. Keşke görüşmelerin tamamlanmasını, dosyaların bütün milletvekillerine ulaşmasını, Malatya için ortaya konulan iradeyi görseydiniz.
Belki o zaman farklı düşünürdünüz.
Ama ne yazık ki acele ettiniz.
Şunu unutmayın: Malatya kimsenin kişisel hesaplarının, siyasi çekişmelerinin veya seçim sonrası kırgınlıklarının esiri olamaz.
Bu şehir deprem yaşadı. Ekonomisi yara aldı. Esnafı zor durumda. Sanayicisi yatırım yapmak için destek bekliyor. Üreticisi ayakta kalma mücadelesi veriyor.
Böyle bir şehirde hâlâ kim kiminle görüştü, kim kime el uzattı, kim kimin fotoğrafında yer aldı tartışması yapmak Malatya'ya zaman kaybettirir.
Bizim ihtiyacımız olan şey çok basit:
Ali topu atsın, Ayşe tutsun, Mehmet kaleye geçsin, Mahmut da sahada oynasın.
Yeter ki bu maçın kazananı Malatya olsun!
Çünkü Malatya'nın kaybedecek bir günü bile yok.
Umarım anladınız Mahmut Bey, yoksa sizin top hep taçta kalır…
















